Nie tylko Oxford i Harvard. Dlaczego warto poznać ofertę europejskich uczelni

Wyjazd na studia zagraniczne nie musi oznaczać decyzji o emigracji ani dowodu na to, że polski system edukacji nie spełnia swojej roli. W Polsce działa wiele bardzo dobrych liceów i uczelni. W Warszawie można wskazać między innymi licea im. Stanisława Staszica, Stefana Batorego czy Tadeusza Czackiego szkoły, które od lat cieszą się uznaniem i przyciągają ambitnych uczniów. Część z nich oferuje program matury międzynarodowej, znany jako International Baccalaureate. To rozwiązanie oparte na jednolitym, międzynarodowym standardzie, który można realizować w szkołach na całym świecie. Dzięki temu absolwenci są lepiej przygotowani do aplikowania na zagraniczne uczelnie, ale jednocześnie nie zamyka im to drogi do studiowania w Polsce. Podobnie wygląda sytuacja w przypadku krajowych uczelni. W Polsce można znaleźć wiele wartościowych programów i bardzo dobrych wykładowców. Nie zawsze jednak oferta polskich szkół wyższych odpowiada wszystkim zainteresowaniom młodych ludzi. Zagraniczne uniwersytety często proponują znacznie bardziej rozbudowane i interdyscyplinarne kierunki.

– Oprócz klasycznych studiów, takich jak matematyka, fizyka czy lingwistyka, można znaleźć programy łączące kilka pozornie odległych dziedzin. Przykładem są popularne na brytyjskich uczelniach studia PPE — Philosophy, Politics and Economics. Tego rodzaju kierunki pozwalają rozwijać wiedzę z kilku obszarów jednocześnie i przygotowują absolwentów do pracy w administracji, biznesie, mediach, organizacjach międzynarodowych czy sektorze publicznym – powiedziała serwisowi eNewsroom.pl Monika Świtakowska-Tebeau, doradca edukacyjny. – Zainteresowanie studiami zagranicznymi wynika więc nie tylko z prestiżu konkretnych uczelni. Dla wielu kandydatów ważna jest także możliwość poznania innego środowiska, zdobycia międzynarodowych doświadczeń i łatwiejszego wejścia na rynek pracy. Nie oznacza to jednak, że każdy, kto wyjeżdża na studia, chce na stałe opuścić Polskę. Część absolwentów pozostaje za granicą, inni wracają do kraju, wykorzystując zdobyte kompetencje i kontakty. Planowanie takiej ścieżki warto rozpocząć od trzech podstawowych pytań: co chcę studiować, gdzie chcę studiować i co muszę zrobić, aby osiągnąć ten cel. Kolejność nie jest najważniejsza. Można zacząć od wyboru kierunku albo od sprawdzenia oferty konkretnych krajów. Przy wyborze miejsca trzeba uwzględnić między innymi znajomość języków. Najczęściej kandydaci poszukują programów prowadzonych po angielsku. Takie studia są dostępne nie tylko w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Irlandii czy Kanadzie. Coraz więcej programów anglojęzycznych oferują również uczelnie w Holandii, Francji, Hiszpanii, Włoszech, Niemczech, Szwajcarii, Austrii oraz w krajach skandynawskich. Następny krok to dokładne poznanie wymagań rekrutacyjnych. Trzeba sprawdzić terminy, wymagane dokumenty, certyfikaty językowe, egzaminy, rekomendacje i zasady przygotowywania esejów aplikacyjnych. W tym przypadku nie można kierować się wyłącznie polskim modelem rekrutacji. W Polsce kandydat często czeka na wyniki matury, a następnie składa dokumenty na wybrane kierunki. W wielu krajach uczelnie analizują jednak oceny ze wszystkich lat szkoły średniej. Oznacza to, że wynik matury jest tylko jednym z elementów całego procesu. Znaczenie mogą mieć również wcześniejsze osiągnięcia, aktywność pozalekcyjna, poziom nauczania, znajomość języka, motywacja oraz spójność planów edukacyjnych. Równie istotne są terminy. Rekrutacja na zagraniczne uczelnie często rozpoczyna się wiele miesięcy przed maturą. Kandydat, który zaczyna przygotowania dopiero po otrzymaniu świadectwa, może odkryć, że najważniejsze terminy już minęły - powiedziała Monika Świtakowska-Tebeau.